Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Golubiu-Dobrzyniu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 października 2018 roku

Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSR Izabela Bejger

Protokolant: st. sekr. sądowy Ewa Romanowska

w obecności oskarżyciela – pracownika (...) – A. W.

po rozpoznaniu w dniu 16 października 2018 roku

sprawy K. M.

syna G. i B. z domu N.

urodz. (...) w B.

oskarżonego o to, że: urządzał w okresie od 1 września 2013 roku do 6 maja 2015 roku w Barze „U. (...)” na stacji paliw (...), (...), (...)-(...) K., gry na automatach do gier: T. G. nr (...) oraz automacie do gry bez nazwy, oznaczonym w celu identyfikacji samoprzylepną plombą z nadrukiem „Urząd Celny w T. (...), wbrew art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych (tj. Dz. U. z 2015r., poz. 612.), w szczególności bez wymaganej koncesji lub udzielonego zezwolenia oraz rejestracji przez Naczelnika Urzędu Celnego na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach,

tj. o przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 kks

ORZEKA:

I.  uznaje oskarżonego K. M. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, tj. przestępstwa z art. 107 §1 kks i za to na mocy art. 107 § 1 kks w zw. z art. 23 § 1 i 3 kks wymierza mu karę grzywny w wysokości 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną kwocie 100 (stu) złotych;

II.  na mocy art. 30 § 5 kks orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci: automatu do gier BEZ NAZWY, bez numeru oznaczonego w celu identyfikacji plombą z nadrukiem „(...), Urząd Celny w T., nr (...)”, automatu do gier T. (...) o numerze (...)oraz gotówki wypłaconej w trakcie eksperymentu na automacie BEZ NAZWY, bez numeru oznaczonego w celu identyfikacji plombą z nadrukiem „G. (...), Urząd Celny w T., nr (...)”i automacie do gier T. (...) o numerze (...)w łącznej kwocie 15,00 (piętnaście) złotych, znajdujących się w magazynie depozytowym (...) w T. pod pozycją magazynową (...) oraz na koncie sum depozytowych I. Administracji Skarbowej w B. pod numerem pokwitowania (...);

III.  zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1.500,00 (jeden tysiąc pięćset) złotych tytułem opłaty sądowej i obciąża go wydatkami poniesionymi w sprawie.

II K 244/18

UZASADNIENIE

K. M. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą (...) K. M., ul. (...), (...)-(...) B.. W ramach prowadzonej działalności 1 września 2013 roku K. M. zawarł z E. B., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Bar U (...) na stacji paliw (...), (...), (...)-(...) K. umowę najmu na podstawie, której wynajął część powierzchni w/w lokalu za kwotę 300 zł miesięcznie. Na podstawie tej umowy do lokalu wstawił automat do gier marki T. (...) (...)oraz automat do gier bez nazwy, oznaczony w celu identyfikacji samoprzylepną plombą z nadrukiem „Urząd Celny w T. (...). Na urządzeniach tych od 1 września 2013 roku do 6 maja 2015 roku urządzał gry. K. M. nie posiadał koncesji lub udzielonego zezwolenia na prowadzenie kasyna oraz rejestracji przez Naczelnika Urzędu Celnego na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach.

6 maja 2015 roku funkcjonariusze służby celnej z Referatu Dozoru Urzędu Celnego w T. (obecnie (...) w T.), przeszkoleni w zakresie kontroli hazardu, dokonali kontroli w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach znajdujących się w Barze „U. (...)” na stacji paliw (...), (...), (...)-(...) K., w których E. B. prowadzi działalność gospodarczą. Urządzenia znajdujące się w lokalu nie posiadały poświadczenia rejestracji. Na miejscu dokonano eksperymentu procesowego na przedmiotowych automatach, w ramach którego ustalono, że urządzane na nich gry wypełniają definicję gier na automatach określoną w art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, tj. są to gry zawierające elementy losowości na urządzeniach elektromechanicznych i elektronicznych, w tym komputerowych o wygrane pieniężne. Ponadto ustalono, że wypłaty wygranych pieniężnych z tytułu gier na automatach były realizowane bezpośrednio jako równowartość punktów kredytowych zapisanych w ich pamięci elektronicznej. Do przeprowadzenia gier kontrolnych na automatach użyto 4 monety po 5 zł. W trakcie eksperymentu automaty wypłaciły gotówkę w kwocie 15 zł. W wyniku kontroli dokonano zajęcia urządzeń.

Dowód:

- protokół kontroli w zakresie urządzania i prowadzenia gier hazardowych z upoważnieniem do wykonania kontroli – k. 2-4, 7

- płyta DVD z zapisem eksperymentu – k. 6,

- protokół zatrzymania rzeczy wraz ze spisem i opisem rzeczy – k. 8-9,

-protokół oględzin rzeczy – k. 10-10v,

- zeznania świadka E. B. – k. 11v, 99v-100, 152v

- dowód wpłaty – k. 14,

- karta kosztów dodatkowych – k. 15,

- pokwitowanie – k. 16,

- protokół przeszukania– k. 7-8,

- protokół oględzin rzeczy – k. 9-9v,

- karta kosztów – k. 12,

- umowa najmu lokalu – k. 101,

- faktury – k. 102-117.

Oskarżony K. M. – żonaty, ojciec czwórki dzieci posiadający na utrzymaniu żonę i 3 dzieci, wykształcenie zawodowe, z zawodu ślusarz-spawacz, prowadzący działalność gospodarczą, nie osiągający żadnych dochodów, utrzymujący się z oszczędności, karany sądownie.

Dowód:

- dane oskarżonego – k. 124v,

- karta karna- k. 127-131.

Oskarżony K. M. przesłuchany w charakterze podejrzanego na etapie postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i skorzystał z przysługującego mu prawa do odmowy składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania (k. 125). Pomimo prawidłowego zawiadomienia, nie stawił się na terminie rozprawy.

Jak wskazano powyżej, oskarżony poprzestał na deklaracji, w której nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Nie wyjaśnił na czym oparł swoje twierdzenie. Zarys linii obrony przedstawiony został natomiast przez obrońcę oskarżonego w złożonym przez niego piśmie procesowym, w którym zwrócił uwagę na techniczny charakter art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, który na dzień popełniania czynu nie został notyfikowany Komisji Europejskiej. Biorąc pod uwagę, że przepis tego artykułu jest niezbędny dla odtworzenia znamion czynu określonego w art. 107 § 1 kks, zdaniem obrońcy, wobec braku jego notyfikacji, organy państwowe powinny odmówić jego zastosowania wobec jednostki. Ponadto obrońca oskarżonego podniósł, że w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu oskarżony pozostawał w usprawiedliwionej nieświadomości karalności czynu wynikającego z art. 107 § 1 kks, o której mowa w art. 10 § 4 kks (k. 146-151).

Przy ustaleniu stanu faktycznego sąd nie uwzględnił wyjaśnień oskarżonego, gdyż są one sprzeczne z materiałem dowodowym, który stanowią dokumenty zgromadzone w toku postępowania przygotowawczego pochodzące z przeprowadzonej kontroli. Na podstawie protokołu z kontroli w zakresie urządzania i prowadzenia gier wraz z płytą DVD, zatrzymania rzeczy wraz ze spisem i opisem oraz protokołem oględzin, sąd ustalił, iż na zatrzymanych automatach urządzano gry o wygranych pieniężnych zawierające element losowości. Dowody te zostały sporządzone przez właściwe organy w granicach przysługujących im kompetencji oraz w formie przewidzianej prawem. Ponadto żadna ze stron postępowania, w tym oskarżony, nie kwestionowała ich autentyczności. Z tych względów sąd nie miał podstaw, aby odmówić wiarygodności tym dowodom. Opierając się na tych dowodach, sąd zważył, iż organy celne, przeprowadzając postępowanie dowodowe w oparciu o unormowania zawarte w ustawie z 1997 r. Ordynacja podatkowa, są uprawnione do samodzielnego dokonywania ustaleń czy dana gra jest grą na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 lutego 2016 roku, (...) SA/Go 922/15). Zbiór środków dowodowych pozostających na gruncie ustawy Ordynacja podatkowa w dyspozycji organów celnych uzupełniła ustawa o Służbie Celnej, dopuszczając w art. 32 ust. 1 pkt 13 możliwość "przeprowadzenia w uzasadnionych przypadkach w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, gry na automacie o niskich wygranych lub gry na innym urządzeniu". Oczywistym jest, że wyniki takiego eksperymentu podlegają ocenie na tych samych zasadach, jak inne dowody. Należy zauważyć, że bezpośredni eksperyment przeprowadzony na kontrolowanym urządzeniu może niejednokrotnie znacznie lepiej odzwierciedlić stan automatu, jego cechy i możliwości prowadzenia na nim gier o charakterze losowym, a nie np. zręcznościowym, aniżeli nawet opinia sporządzona wyłącznie na podstawie dokumentacji charakteryzującej urządzenie (opis producenta), bez równoczesnego stwierdzenia na konkretnym automacie, jak opisane cechy urządzenia mają się do jego rzeczywistego funkcjonowania w konkretnych okolicznościach, i w jaki sposób jest faktycznie (nie teoretycznie) wykorzystywany. Praktyka urządzania takich gier oraz wydawane w tych sprawach decyzje administracyjne i orzeczenia sądów administracyjnych potwierdziły występowanie w tym zakresie w niemałej skali zjawisk społecznie niepożądanych, co przejawiało się faktycznym urządzaniem gier o wyższych wygranych z wykorzystaniem automatów zarejestrowanych do gier o niskich wygranych. Badane sprawy wykazały, że przedsiębiorcy prowadzący taką działalność wykorzystywali fakt, że wśród używanych automatów znajdowały się takie, które były dostosowane zarówno do gier do niskich (zdefiniowanych w ustawie), jak i do wyższych wygranych. Innym czynnikiem umożliwiającym obejście unormowań dotyczących gier o niskich wygranych okazała się możliwość używania automatu zarejestrowanego do gier o niskich wygranych do faktycznego wykorzystania takiego automatu w grach dających wyższe wygrane. Wobec zasygnalizowanych zjawisk właśnie eksperyment funkcjonariuszy celnych, oddający stan automatu i jego funkcjonowanie "tu i teraz", może nieraz lepiej odzwierciedlać także charakter możliwej do urządzania na nim gry, niż wtedy, gdy termin przeprowadzenia kontroli czy też oceny automatu znany był wcześniej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 marca 2016 r., III SA/Wr 1075/15). Dodatkowo przy ustaleniu stanu faktycznego sąd posiłkował się zeznaniami świadka E. B., która zeznała, że 1 września 2013 roku zawarła z oskarżonym umowę najmu, na podstawie której oskarżony wstawił do jej lokalu automaty, które zatrzymano w wyniku kontroli. Z tytułu umowy świadek otrzymywała wynagrodzenie w kwocie 300 zł miesięcznie. Ponadto z zeznań tego świadka wynikało, że na automatach realizowane były wygrane pieniężne. Zeznania tego świadka były spójne i logiczne, dlatego sąd uznał je za wiarygodne. Ponadto zeznania E. B. korespondowały z dokumentami w postaci umowy najmu oraz faktur wystawianych w związku z zapłatą czynszu. Autentyczność tych dokumentów również nie była kwestionowana, stąd sąd również dał im wiarę. Wiarygodność karty karnej oskarżonego również nie stanowiła przedmiotu sporu.

Wina i okoliczności czynu zarzucanego oskarżonemu na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, zdaniem sądu, nie budzą wątpliwości. Bezsporne jest, iż oskarżony urządzał gry na zabezpieczonych automatach wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych w Barze „. E. na stacji paliw (...), (...).

Konstrukcja przepisu art. 107 § 1 kks określa typ czynu zabronionego, którego odczytanie ściśle wiąże się z koniecznością zestawienia z przepisami ustawy związkowej. Przepis ten oparty jest zatem na blankiecie, a wypełniają go przepisy ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 roku (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.). Tam też ujęto ograniczenia, których naruszenie skutkować będzie odpowiedzialnością karną skarbową. Taką technikę w zakresie konstrukcji typu czynu zabronionego, tj. dookreślenia dyspozycji przepisu karnego regulacjami innej ustawy potwierdził Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 13.01.2005r. - sygn. akt P 15/02 ( publ. OTK-A 2005, nr1, poz. 4 ).

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych ustawa określa warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach. Art. 3 powołanej ustawy stanowi, że urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 ustawy działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry, zaś działalność w zakresie określonym art. 6 w ust. 1-3 może być prowadzona wyłącznie w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl art. 14 ust. 1 tejże ustawy urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy.

Pojęcia „urządzania” i „prowadzenia”, którymi posługuje się przepis art. 107 § 1 kks nie posiadają swoich definicji legalnych w przepisach ustawy o grach hazardowych. Dokonując egzegezy powyższych terminów, wskazać należy, iż w wypadku „urządzania” chodzi o zaprowadzenie czy uruchomienie działalności hazardowej w określonym miejscu: kasynie, salonie, punkcie. Stąd też przyjąć należy, że urządzenie gry czy zakładu poprzedza czasowo ich prowadzenie. Prowadzenie przeto dotyczy działalności już uprzednio urządzonej, co wymaga też uwzględnienia przez prowadzącego konieczności przestrzegania wymogów prawidłowego organizowania gry od strony technicznej i organizacyjnej ( Komentarz do art. 107 Kodeksu karnego skarbowego, G Łabuda, Lex Omega 45/2014; Komentarz do art. 107 Kodeksu karnego skarbowego. T. Grzegorczyk Lex Omega 45/2014).

Koniecznym jest w realiach rozpoznawanej sprawy podkreślenie, iż oskarżony wiedział, że urządza gry na automatach wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 roku. Sąd nie doszukał się w niniejszej sprawie żadnych okoliczności, które mogłyby oskarżonego ekskulpować. W sprawie próżno doszukiwać się okoliczności, które mogłyby upewniać oskarżonego, że prowadzoną przez siebie działalność, ewidentnie sprzeczną z przywołanymi wyżej uregulowaniami ustawy o grach hazardowych, mógł postrzegać jako niepodlegającą karze, a tym samym legalną. Nie sposób w tym miejscu pominąć reakcji branży hazardowej na zmiany, jakie przyniosła ustawa z dnia 19 listopada 2009 roku, które powinny być mu doskonale znane. Przedstawiciele wymienionej branży, kontynuując działalność zakazaną w nowej ustawie, różnymi sposobami starali się wykazywać, że ich działania odpowiadają prawu. Argumentacja temu towarzysząca zmierzała do udowodnienia, że posiadane automaty do gier służyły do legalnego urządzania gier zręcznościowych, a z czasem, iż nienotyfikowane Komisji Europejskiej przepisy ustawy o grach hazardowych nie mogą być stosowane jako sprzeczne z prawem Unii Europejskiej. Wobec jednoznacznego brzmienia przepisów art. 6 ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 roku, zasad logiki oraz wskazań doświadczenia życiowego uznać trzeba, iż oskarżony nie mógł nie uświadamiać sobie karalności jego działalności polegającej na wstawieniu do lokalu niebędącego kasynem gry automatów do gier hazardowych i czerpaniu z tego procederu korzyści majątkowych w sytuacji, gdy na tego rodzaju aktywność nie posiadał koncesji oraz pozwolenia na prowadzenie kasyna gry. Stąd też wina oskarżonego jest oczywista, a nieprzyznanie się stanowi wyłącznie przyjętą przez niego linię obrony. Ponadto pamiętać trzeba, iż nie każda nieświadomość karalności czynu jest prawnie relewantna wedle art. 10 § 4 kks. Chodzi w tym wypadku tylko o nieświadomość usprawiedliwioną. Kwantyfikacja ta wymaga dodatkowego komentarza. Przyjmuje się w związku z tym, iż przy badaniu „usprawiedliwienia” należy odwoływać się do wzorca osobowego zachowania przeciętnego obywatela. Odwołując się jednak do stanowiska Sądu Najwyższego, stwierdzić wypada, iż w wypadku prawa karnego skarbowego często w grę wchodzić będzie model osobowy o podwyższonym standardzie wymagań. Taka też być musi miara dla profesjonalisty w obrocie gospodarczym, który dla zarobku zamierza prowadzić działalność ze świadomością jej reglamentowania przez państwo. Im zaś wyższe oczekiwania od sprawcy, tym możliwość wystąpienia błędu usprawiedliwionego mniejsza ( por. wyrok SN z dnia 3 lutego 1997 r., II KKN 124/96, OSNKW 1997/5-6/46). O usprawiedliwionej nieświadomości karalności oskarżonego nie mogły świadczyć spory prawne toczone na tle konsekwencji braku notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych. W przedmiotowej sprawie nie ujawniono, aby przed rozpoczęciem działalności w zakresie gier hazardowych oskarżony w ogóle zapoznał się z orzecznictwem, tudzież poglądami doktryny, czy opiniami prawników, by móc na ich podstawie przyjąć, że nienotyfikowane przepisy techniczne, pomimo dalszego formalnego obowiązywania, nie mogą być wobec niego stosowane.

W dalszej części wskazać także trzeba, że okoliczność dotycząca sporu wokół braku notyfikacji, na którą powoływał się obrońca oskarżonego, ma obecnie zasadniczo charakter historyczny. Warto jednak wskazać, iż na tym tle argumentowano, że odpowiedzialność karnoskarbowa z art. 107 § 1 kks nie może być aktualizowana, ponieważ związane z nią przepisy ustawy o grach hazardowych (dotyczące prowadzenia gier na automatach) nie mogą obowiązywać właśnie ze względu na brak ich notyfikacji. Kwestia obowiązku notyfikacji (a ściślej – technicznego charakteru normy art. 6 ustawy) rozstrzygnął Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 13 października 2016 roku w sprawie C-303/15, a na tej podstawie Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z dnia 19 stycznia 2017 roku w sprawie o sygn. I KZP 17/16 (OSNKW 2017/2/7, LEX nr 2188435). Stanowisko to wytyczyło linię orzeczniczą podejmowaną z kolei w dalszych judykatach – por. wyrok z 16 marca 2017 roku w sprawie o sygn. akt V KK 22/17 (Legalis nr 1580581), postanowienie z 16 marca 2017 roku w sprawie o sygn. V KK 20/17 (Legalis 1580580), wyrok z dnia 24 marca 2017 roku w sprawie o sygn. akt V KK 26/17 (Legalis nr 1581191).

Reasumując, mając na uwadze przedstawione powyżej rozważania, sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu. W sprawie nie może budzić wątpliwości, iż oskarżony K. M., prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...) K. M., ul. (...), (...)-(...) B. w okresie od 1 września 2013 roku do 6 maja 2015 roku w Barze „. E. na stacji paliw (...), (...) urządzał gry na automacie do gry T. G. nr(...)oraz automacie do gry bez nazwy, oznaczonym w celu identyfikacji samoprzylepną plombą z nadrukiem „Urząd Celny w T. (...), bez wymaganej koncesji lub udzielonego zezwolenia oraz rejestracji przez Naczelnika Urzędu Celnego na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach, wbrew art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych. Zachowaniem swym wyczerpał znamiona czynu z art. 107 § 1 kks.

Uznając winę oskarżonego, sąd na mocy art. 107 § 1 kks w zw. z art. 23 § 1 i 3 kks wymierzył mu karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną kwocie 100 złotych. W ocenie sądu orzeczona kara jest adekwatna do stopnia winy, wagi czynu oraz jego społecznej szkodliwości. Wymierzając wobec oskarżonego karę grzywny, sąd miał na uwadze, że oskarżony jest osobą wielokrotnie skazaną za przestępstwa z art. 107 § 1 kk (30 wyroków skazujących). Należy jednak zwrócić uwagę, że w chwili popełnienia czynu zarzucanego aktem oskarżenia w niniejszej sprawie oskarżony był osobą niekaraną. Z tego względu sąd orzekł wobec niego karę o charakterze wolnościowym. Zdaniem sądu wymierzona sankcja spełni cele z zakresu prewencji indywidualnej, skutecznie odwodząc oskarżonego od dalszych tego typu zachowań w przyszłości. W przekonaniu sądu kara grzywny w orzeczonym wymiarze odniesie także efekt ogólnoprewencyjny, wskazując, iż zachowanie niezgodne z prawem nie opłaca się, bowiem spotkało się ze zdecydowaną i dolegliwą reakcją. Wymiar grzywny z jednej strony oddaje kryminalną zawartość czynu (liczba stawek dziennych), z drugiej zaś uwzględnia sytuację materialną oskarżonego (wysokość stawki dziennej). Należy w tym miejscu przypomnieć, iż oskarżony prowadzi działalność gospodarczą, z której w chwili obecnej nie osiąga dochodów, jednak posiada oszczędności, z których jest w stanie utrzymać siebie i rodzinę. Należy zauważyć, iż w przypadku grzywny orzekanej za przestępstwo skarbowe stawka dzienna nie może być niższa od jednej trzydziestej części minimalnego wynagrodzenia ani też nie może przekraczać jej czterystukrotności. Art. 107 § 1 kks przewiduje możliwość orzeczenia grzywny w wysokości do 720 stawek dziennych. Zatem w tym przypadku wymiar orzeczonej grzywny nie razi surowością.

W oparciu o art. 30 § 5 kks sąd orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa zatrzymanych automatów wraz z gotówką wypłaconą w trakcie eksperymentu w łącznej kwocie 15 zł. Orzeczenie w tym zakresie ma na uwadze wynik procesu, w którym winę oskarżonego udowodniono, a prowadzona przez oskarżonego działalność wiązała się ściśle z wykorzystaniem wskazanych automatów.

O kosztach procesu sąd rozstrzygnął na podstawie art. art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. z 1983 r., nr 49, poz.223 ze zm.) oraz art. 627 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks, zasądzając od oskarżonego kwotę 1500 złotych tytułem opłaty i obciążając go wydatkami poniesionymi w sprawie. Rozstrzygnięcie w tym zakresie uwzględnia wynik procesu. Dokonując powyższego rozstrzygnięcia, sąd miał na uwadze, że oskarżony co prawda obecnie nie osiąga dochodów, niemniej posiada oszczędności. Okoliczność ta pozwala przyjąć, że będzie on w stanie uiścić opłatę oraz wydatki bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny.