Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Golubiu-Dobrzyniu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 maja 2025 roku

Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Wioletta Bąkiewicz-Jakubowska

Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Malinowska-Sobotka

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2025 roku w G.-D.

sprawy z powództwa (...) sp. z o.o. z/s w G.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w W.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w W. na rzecz powoda (...) sp. z o.o. z/s w G. kwotę 1.956,67 zł (tysiąc dziewięćset pięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt siedem groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie poczynając od dnia 21 czerwca 2024 roku do dnia zapłaty,

2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie,

3.  zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w W. na rzecz powoda (...) sp. z o.o. z/s w G. kwotę 658,14 zł (sześćset pięćdziesiąt osiem złotych czternaście groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

sędzia

Wioletta Bąkiewicz-Jakubowska

I C 197/24 Uzasadnienie

Powód (...) sp. z o. o. z/s z siedzibą w G. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wytoczył przeciwko (...) S. A. w W. powództwo o zapłatę w postepowaniu upominawczym kwoty 2953,46 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 21 czerwca 2024 roku do dnia zapłaty, ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, iż przedmiotowe roszczenie wynika z kosztów naprawy pojazdu marki P. o numerze rej. (...) w związku ze szkodą komunikacyjną zrejestrowaną pod numerem (...). Poszkodowany właściciel pojazdu posiadał ubezpieczenia AC u pozwanego ubezpieczyciela. Poszkodowany właściciel pojazdu – K. Z. otrzymał odszkodowanie, które nie pokryło całości jego roszczeń i umową cesji przeniósł przedmiotowe roszczenie na powoda,. Według kalkulacji powoda szkoda stanowiła kwotę 26.419,83 zł.

Pozwany przejął odpowiedzialność za skutki zdarzenia i wypłacił poszkodowanemu w dniu 09.05.2024 r odszkodowanie w wysokości 8023,24 zł a w dniu 27.06.2024 r przyznał dopłatę w kwocie 15.376,64 zł. Łącznie przyznano odszkodowanie w kwocie 23.399,88 zł. Niniejszym pozwem dochodzona jest różnica w kwocie 2953,46 zł tytułem naprawy pojazdu, której ubezpieczyciel nie wypłacił.

Zarządzeniem z dnia 4 lipca 2024 roku w sprawie I Nc 291/24 został stwierdzony brak podstaw do wydania nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym (zarządzenie k. 14 akt).

Pełnomocnik pozwanego w odpowiedzi na pozew (k.19-21 akt) wniósł o oddalenie powództwa i zwrot kosztów procesu. W uzasadnieniu pełnomocnik pozwanego podał, że likwidacja szkody nastąpiła prawidłowo i pokryła koszty naprawy pojazdu w całości, a przyjęta w kosztorysie ubezpieczyciela stawka za rbg jest prawidłowa.

Sąd ustalił co następuje:

Poszkodowany właściciel pojazdu posiadał polisę Autocasco na przedmiotowy pojazd o numerze (...) zawartą w dnia 3 grudnia 2023 roku. Zgodnie z ogólnymi warunkami tego ubezpieczenia wysokość odszkodowania ustala się z uwzględnieniem sposobu naprawy pojazdu w wybranym przez ubezpieczonego warsztacie oraz w oparciu o zasady zawarte w systemie A., E. lub Dat – z zastosowaniem norm czasowych operacji naprawczych określonych przez producenta pojazdu. Stawki za roboczogodziną ustala się w oparciu o średnie ceny usług stosowane przez warsztaty porównywalnej kategorii warsztatu wykonującego naprawę, działające na terenie województwa, w którym znajduje się warsztat.

(Dowód: umowa ubezpieczenia i owu ac w aktach szkody k. 68 akt).

W dniu 15.04.2024 roku miała miejsce szkoda komunikacyjna, w której uszkodzeniu uległ należący do K. Z. pojazd marki P. o numerze rej. (...) Szkoda zgłoszona została i zarejestrowana pod numerem (...). Pozwany przyjął swoją odpowiedzialność za skutki przedmiotowego zdarzenia i wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie w łącznej wysokości 23399,88 zł. Poszkodowany nie jest płatnikiem VAT. (...) sp. z o. o. otrzymał zlecenie naprawy pojazdu i sporządził kosztorys naprawy na kwotę 26353,34 zł i wystawił faktury w tej wysokości. Pozwany ubezpieczyciel dokonał weryfikacji kosztorysu i określił koszt naprawy na kwotę 23399,89 zł. pozwany skorygował w kosztorysie naprawy stawki za roboczogodzinę z kwoty 265 zł netto do kwoty 130 zł netto, skorygował koszt badania komputerowego po naprawie, koszt konserwacji błotnika przedniego prawego i metodę lakierowania tzw. Y7 przyjętą przez powoda w kalkulacji oraz zasadność użycia materiałów spawalniczych do naprawy pojazdu.

(Dowód: zlecenie naprawy, polisa, kalkulacja naprawy, faktury, korespondencja e-mailowa, dowód rejestracyjny pojazdu, umowy o przelew wierzytelności, pełnomocnictwa: płyta k. 12 akt, zeznania świadka K. Z. 00:04:42-00:08:29 k. 101 v akt)

Na podstawie cesji z dnia 17 kwietnia 2024 roku poszkodowany K. Z. dokonał sprzedaży wierzytelności na rzecz (...) Sp. z o. o. , która z kolei dnia 6 czerwca 2024 roku zawarła umowę o powierniczy przelew wierzytelności z powodem (...) Sp. z o. o. z/s w G..

(Dowód: umowy przelewu j. w. ).

Powód dokonał wezwania pozwanego do zapłaty dochodzonej części odszkodowania.

Zakres uszkodzeń pojazdu powstałych w wyniku przedmiotowego zdarzenia nie był kwestionowany na etapie postępowania likwidacyjnego ani też w toku niniejszej sprawy. Do wyliczenia wartości szkody służył zatem opis i kalkulacja naprawy dokonana przez pozwanego w aktach szkody. Z kalkulacji tej ani z zeznań świadka K. Z. nie wynika nadto, że pojazd był wcześniej naprawiany w zakresie mogącym mieć wpływ na wysokość szkody ani też to, jakiej jakości części zamienne (uszkodzone i zakwalifikowane do wymiany), a niezbędne do wykonania naprawy w zakresie pozwalającym na przywrócenie do stanu pierwotnego, (tuż przed szkodą) były zamontowane w pojeździe w chwili zdarzenia. Na uzasadnione koszty naprawy pojazdu złożył się koszt naprawy blacharskiej i naprawa techniczna i lakierowania przy zastosowaniu stawek za roboczogodzinę w wymiarze odpowiadającym lokalnym warunkom rynkowym w okresie szkody w województwie (...). W omawianym okresie wysokość średniej stawki za roboczogodzinę za prace blacharsko-lakiernicze zawierała się średnio w przedziale 140 zł -230 zł netto. Oznacza to, że przyjęta przez ubezpieczyciela stawka wynosząca 130 zł netto za rbg była zbyt niska i nie mieściła się w przedziale lokalnych stawek rynkowych. Średnia arytmetyczna stawki za rbg w regionie w okresie szkody wynosiła 190 zł netto.

(Dowód: opinia biegłego z dziedziny techniki samochodowej i ruchu drogowego K. U. 196-211 akt ).

Niezbędny i celowy tj. technicznie i technologicznie konieczny i uzasadniony koszt naprawy przedmiotowego pojazdu wykonany z wykorzystaniem cen nowych (oryginalnych) części zamiennych oferowanych przez producenta pojazdu na dzień powstania szkody, przy przyjęciu powyżej ustalonej średniej stawki za 1 rbg w kwocie 190 zł netto wynosił kwotę 25356,47 zł.

(Dowód: opinia biegłego j. w.).

Wypłacona wartość odszkodowania nie była zatem wystarczająca do pokrycia kosztów naprawy przedmiotowego pojazdu w związku ze szkodą. Jednocześnie naprawa pojazdu przywracała pojazd do stanu sprzed szkodą i nie powodowała wzrostu jego wartości. W postępowaniu likwidacyjnym nie wykazano, aby w pojeździe były wcześniejsze uszkodzenia powstałe przed przedmiotową szkodą. nie wykazano również wcześniejszych nieprofesjonalnych napraw wykonanych niezgodnie z technologią producenta.

(Dowód: opinia biegłego j. w.

Poszkodowany może naprawić pojazd w wybranym przez siebie zakładzie naprawczym, z użyciem części zakupionych według własnego wyboru. R. stosowane przez towarzystwa ubezpieczeniowe są zazwyczaj powszechnie dostępne. Niezasadna była również korekta kosztów badania komputerowego pojazdu po naprawie oraz konserwacja błotnika po naprawie blacharskiej. Nie można również zakwestionować przyjętej przez lakiernika w toku naprawy metody lakierowania pojazdu Y7 z perspektywy technologii był to wybór poprawny. Skorygowana przez ubezpieczyciela kwota 44,52 zł za materiały spawalnicze była natomiast zasadna, bowiem uszkodzenia były powierzchowne i nie wymagały zgrzewania lub spawania.

(Dowód: opinia biegłego jak wyżej).

Sąd dał wiarę opinii biegłego i przedłożonym dokumentom w postaci akt szkody. Opinia biegłego K. U. jest, zdaniem sądu analityczna i wynika z wiedzy oraz doświadczenia biegłego, toteż należało uznać ją za miarodajną.

Powyższy stan faktyczny sąd ustalił bądź jako bezsporny, bądź na podstawie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy których prawdziwości ani rzetelności ich sporządzenia nie kwestionowała żadna ze stron oraz na podstawie zeznań świadka K. Z., które korespondowały z powyżej zebranym materiałem w postaci dokumentów.

Oceniając opinię biegłego sądowego, sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania zawartych w jej treści wniosków ani do jej uzupełnienia. Opinia ta była bowiem kompleksowa, rzetelna i logiczna oraz w sposób wyczerpujący objaśniająca budzące wątpliwości kwestie. Z umowy cesji wynika, że poszkodowany nie otrzymał odszkodowania, które pozwalałoby na przywrócenie pojazdu do stanu przed wypadkiem. Z opinii biegłego wynika natomiast jednoznacznie, że wypłacona mu kwota nie wystarczała na naprawę, a naprawa za ustaloną przez biegłego kwotę nie spowodowałaby wzrostu wartości pojazdu. Kwota 190 zł za rbg, ustalona przez biegłego stanowi średnią arytmetycznie wyliczoną stawkę stosowaną w zakładach naprawczych w omawianym okresie.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo było zasadne częściowo. W myśl przepisu art. 805 § 1 k.c., przez umowę ubezpieczenia zakład ubezpieczeń zobowiązuje się spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Przy ubezpieczeniu majątkowym świadczenie zakładu ubezpieczeń polega w szczególności na zapłacie określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku (art. 805 § 2 k.c.).

W niniejszej sprawie bezspornym między stronami był fakt zaistnienia zdarzenia komunikacyjnego, w wyniku którego uszkodzony został przedmiotowy samochód. W dacie zdarzenia właściciela pojazdu łączyła z ubezpieczycielem umowa AC.. Przedmiotem sporu nie była zatem zasada odpowiedzialności pozwanego za przedmiotową szkodę. Osią sporu w niniejszej sprawie była jedynie wysokość dochodzonego roszczenia z tytułu odszkodowania. Jak wyżej wskazano w pozwie dochodzona była różnica pomiędzy kwotą za naprawę, na którą opiewały wystawione faktury, a kwotą wypłaconego odszkodowania.

Nie powielając ustaleń faktycznych przypomnienia wymaga, że zgodnie z ustalonym stanem faktycznym nie było możliwości doprowadzenia pojazdu do stanu przed zdarzeniem za wypłacone przez pozwanego odszkodowania. Zastosowane przez ubezpieczyciela stawki za rbg były zaniżone, toteż zgodnie z OWU AC zastosowanie miały średnie stawki stosowane na danym terenie w dacie dokonywania naprawy pojazdu. Biegły określił wysokości średniej stawki na kwotę 190 zl/rbg. i zweryfikował konieczność dokonania napraw których koszt został zakwestionowany,

Nie było natomiast zastrzeżeń co do zakresu prac w aspekcie technologicznym. Należało zatem uwzględnić roszczenie w części wynikającej z różnicy pomiędzy kwotą naprawy wyliczoną przez biegłego w wysokości 25356,47 zł według średnich stawek za rbg, a wypłaconą przez ubezpieczyciela kwotą 23399,80 zł co daje zasądzoną kwotę 1956,67 zł. W pozostałym zakresie należało powództwo oddalić.

Od zasądzonego roszczenia zostały zasądzone odsetki ustawowe od dnia 21 czerwca 2024 roku do dnia zapłaty. Przypomnienia wymaga, że niespełnienie świadczenia w terminie powoduje po stronie dłużnika konsekwencje przewidziane w art. 481 § 1 k.c., zgodnie z którym, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie (§ 2 art. 481 k.c.).

Jednocześnie należy również podnieść, że zawarte umowy cesji przenosiły skutecznie wierzytelność poszkodowanego na powoda. Zgodnie z orzecznictwem Sadu Najwyższego, w obecnym stanie prawnym dopuszczalny jest bez ograniczeń przelew przez poszkodowanego roszczeń wobec ubezpieczyciela z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za wyrządzone w wypadkach komunikacyjnych osobom trzecim szkody w mieniu, a przede wszystkim za zniszczenie lub uszkodzenie pojazdu. Należy również zauważyć, że sam pozwany ubezpieczyciel nie kwestionował następstwa prawnego powoda.

O kosztach procesu rozstrzygnięto w oparciu o art. 100 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, Powód wygrał sprawę w 66%. Poniósł koszty w łącznej kwocie 1217,04 zł tj. opłatę sądową w wysokości 200 zł i koszty zastępstwa procesowego 900 zł ustalone w oparciu o §2 pkt 3 Rozporządzenia z dnia 22.10.2015 r w/s opłat za czynności radców prawnych oraz opłatę skarbową w kwocie 17 zł i koszty opinii biegłego w kwocie 727,03 zł. Pozwany natomiast poniósł koszty wynagrodzenia pełnomocnika i opinii biegłego w analogicznej wysokości, co daje łączną kwotę tych kosztów wynoszącą 1644,03 zł.

Stosownie do wyniku rozstrzygnięcia powodowi należał się zatem zwrot od pozwanego kosztów w kwocie 658.14 zł tytułem rozliczenia tych kosztów w związku z wynikiem rozstrzygnięcia.

Z tych względów, orzeczono jak w sentencji.

sędzia

Wioletta Bąkiewicz-Jakubowska